Czy Chrystus to inne imię Jezusa, czy też, jak twierdzą niektórzy, tłumaczenie słowa Mesjasz na język grecki? Sprawdźmy to w samych pismach świętych.

W tekście apostoła Pawła czytamy:
„Ale co do Izraela, Izajasz woła: Chociaż liczba synów Izraela jest jak piasek morski, to tylko resztka zostanie zbawiona. Albowiem Pan wypełni swoje słowo na ziemi, całkowicie i wkrótce, jak już powiedział Izajasz: Gdyby Pan Zastępów nie pozostawił nam potomstwa, stalibyśmy się jak Sodoma i podobni do Gomory. Co więc powiemy? Że poganie, którzy nie szukali usprawiedliwienia, osiągnęli je, jednak wynikające z wiary; a Izrael, który szukał prawa sprawiedliwości, nie osiągnął tego prawa. Dlaczego? Ponieważ nie wynikało to z wiary, ale z uczynków. Potknęli się o kamień potknięcia, jak napisano: Oto kładę na Syjonie kamień potknięcia i skałę zgorszenia, a kto w niego wierzy, nie będzie zawstydzony. Bracia, moja dobra wola i moja modlitwa do Boga za nich jest taka, aby zostali zbawieni. Świadczę bowiem o nich, że mają gorliwość dla Boga, ale nie z rozeznaniem. Nie znając bowiem sprawiedliwości Bożej i starając się ustanowić swoją własną, nie poddali się tej, która pochodzi od Boga. Albowiem koniec Prawa jest Chrystus, dla sprawiedliwości każdego, kto wierzy. Mojżesz napisał, że człowiek, który praktykuje sprawiedliwość wynikającą z prawa, będzie przez nią żył. Ale sprawiedliwość wynikająca z wiary mówi: Nie pytaj w swoim sercu: Kto wstąpi do nieba?, to znaczy, aby sprowadzić Chrystusa z góry; lub: Kto zstąpi do otchłani?, to znaczy, aby wzbudzić Chrystusa z martwych. Ale co jest napisane? Słowo jest blisko ciebie, w twoich ustach i w twoim sercu, to znaczy słowo wiary, które głosimy”. List do Rzymian 9:27-33 i 10:1-8.

Początek tekstu, który przytaczamy, mówi o Izraelu i stanowi kontrast w stosunku do pogan, o których mowa w wersecie trzydziestym.

Werset czwarty rozdziału dziesiątego mówi o Chrystusie, mówiąc, że jest On końcem Prawa dla sprawiedliwości wszystkich wierzących. Ale kim jest Chrystus? Zobaczmy:

Paweł, apostoł uważany za apostoła pogan, został wybrany przez Boga, aby wyjaśnić stare pisma, ujawniając to, co wydawało się być zasłonięte zarówno przed ortodoksyjnymi Żydami, jak i poganami.

Tekst, w którym apostoł mówi: „Nie pytaj w swoim sercu: Kto wstąpi do nieba?, to znaczy, aby sprowadzić Chrystusa z góry; lub: Kto zstąpi do otchłani?, to znaczy, aby wzbudzić Chrystusa z martwych”, został zapożyczony z innego tekstu Mojżesza, zobacz:

„Albowiem przykazanie, które ci dziś daję, nie jest zbyt trudne ani nie jest daleko od ciebie. Nie jest w niebie, abyś mówił: Kto wstąpi dla nas do nieba, aby nam je przyniósł i dał nam usłyszeć, abyśmy je wypełnili? Nie jest też za morzem, abyś mówił: Kto przeprawi się dla nas za morze, aby nam je przyniósł i dał nam usłyszeć, abyśmy je wypełnili? Słowo to jest bowiem bardzo blisko ciebie, w twoich ustach i w twoim sercu, abyś je wypełniał”. Księga Powtórzonego Prawa 30:11-14.

To, co Mojżesz nazywa tym przykazaniem i tym słowem, Paweł nazywa Chrystusem w swoim liście do Rzymian w cytowanym na początku tekście. Chrystus jest więc słowem Bożym, Jego przykazaniami.

A współcześni Jezusowi Żydzi wiedzieli z proroctw, że słowo stanie się ciałem i zamieszka wśród ludzi. Dlatego zapytali Jezusa: „Czy ty jesteś Chrystusem?”. A Jezus im odpowiedział, że już im to powiedział, ale oni nie uwierzyli.

Ponadto Paweł mówi, że Izraelici, którzy szukali sprawiedliwości pochodzącej z prawa, nie osiągnęli jej, podczas gdy poganie, którzy jej nie szukali, osiągnęli ją dzięki wierze.

Ale nie chodzi tu o zwykłą wiarę. „Wiara” jest bowiem jednym z siedemnastu imion prawa Bożego.

A kiedy tekst mówi również, że „Izraelici, którzy szukali sprawiedliwości pochodzącej z Prawa, nie osiągnęli jej”, nie odnosi się to do Prawa Bożego, ale do Prawa Mojżeszowego, w którym ustanowiono ofiary za przebaczenie codziennych grzechów ludu, a Izraelici trzymali się ich jak deski ratunku. W ten sposób Juda, ostatnie plemię odrzucone przez Boga, również chciało być sprawiedliwe dzięki prawu ofiar, podczas gdy poganie dzięki wierze w Chrystusa, słowo Boże, które w istocie odpowiada Jego prawu.

Tak więc Chrystus jest słowem, które stało się ciałem i w tej postaci zamieszkało wśród ludzi. Jednym z jego imion jest bowiem Słowo Boże lub Słowo Boże, zgodnie z tłumaczeniem, które jest również Bogiem, zgodnie z Ewangelią św. Jana 1:1-3.

W ten sposób upadają argumenty wysuwane do dziś, że Chrystus jest innym imieniem Jezusa lub jego tłumaczeniem z języka greckiego. Dlatego też, gdy cytaty biblijne mówią o Jezusie Chrystusie, powinny brzmieć: Jezus, Chrystus. Oznacza to Jezus, Słowo Boże.

Manaus-AM, 20/12/2015

Oli Prestes
Misjonarz

oliprest