در میان کسانی که خود را مسیحی می‌دانند، این باور وجود دارد که شریعت نازل‌شده توسط خدا بر کوه سینا، صرفاً برای قوم اسرائیل بوده است.

اما این باور با کتاب مقدس مطابقت ندارد و بنابراین الهی نیز نیست.زیرا شریعت خدا تنها در آن زمان پدید نیامد. این شریعت پیش از آفرینش زمین وجود داشت. حتی ابراهیم نیز به آن عمل کرد، و خودِ خدا نیز به این امر شهادت داد، همانطور که در اینجا می‌بینیم:

«از این رو که ابراهیم به سخن من گوش فرا داد و فرمان‌ها، مقررات، آیین‌ها و شریعت‌های مرا رعایت کرد.» پیدایش ۲۶:‏۵.

جالب این است که کسانی که استدلال می‌کنند قانون خدا در dispensation جدید فیض لازم نیست توسط مسیحیان رعایت شود، این ادعا را صرفاً بر اساس چهارمین فرمان قانون خدا، که به تقدیس روز سبت اشاره دارد، مطرح می‌کنند.

استدلال دیگر برای تلاش جهت معاف کردن خود از اطاعت از فرمان چهارم، این ادعا است که آنچه انسان‌ها «عهد عتیق» می‌نامند منسوخ شده است. با این حال، آن‌ها می‌گویند که کتاب مقدس کلام خداست، هرچند عیسی گفت: «آسمان و زمین زایل خواهند شد، اما سخنان من هرگز زایل نخواهند شد». متی ۲۴:۳۵.

قانون خدا به عنوان عهد او با قوم اسرائیل به آن قوم داده شد و به عنوان یک پایه قانون‌گذاری عمل می‌کرد. سایر قوانین عادی از طریق فرشتگان به موسی داده شد و احکام مندرج در آن برای مدت محدودی باید رعایت می‌شد.

به همین دلیل در نامه به افسسیان آمده است:

«مسیح قانونی فرمان‌ها را که در قالب احکام بود، از میان برد تا از آن دو، در خود یک انسان جدید بیافریند و صلح برقرار سازد.» افسسیان ۲:۱۵.

با این حال، خود خدا می‌گوید که هرگز آنچه از لبان او صادر شده است را کنار نخواهد گذاشت. و این اشاره به تنها چیزی دارد که او با صدای بلند به مردمی گفت که از مصر بیرون آمده بودند، مردمی از گروه‌های گوناگون، نه فقط عبرانیان. ببینید:

«فرشتهٔ خداوند از گیلگال به بوکیم رفت و گفت: "من شما را از مصر بیرون آوردم و شما را به سرزمینی آوردم که به پدرانتان سوگند خورده بودم به آنها بدهم. «من گفتم: "پیمان خود را با شما هرگز کنار نخواهم گذاشت."» داوران ۲: ۱.

و پیمان او از ده فرمان تشکیل شده است. ببینید:

«آنگاه پیمان خود را که به شما امر کرده بود—ده فرمان—برایشان بیان کرد و آنها را بر دو لوحه سنگی نوشت.» تثنیه ۴: ۱۳.و اگر همه اینها کافی نبود، خدا این را می‌گوید:

«خلاصهٔ سخن، پس از شنیدن همه چیز، این است: از خدا بترس و فرمان‌های او را نگاه دار، زیرا این وظیفهٔ هر انسانی است.» جامعه ۱۲:۱۳.استراحت کردن در روزی که خداوند از کاری که در شش روز انجام داده بود، بازایستاد، یک برکت است؛ به همین دلیل او روز سبت را برکت داد. و هر کسی که در آن روز نیز استراحت کند، از جانب خدا برکت می‌یابد.

بنابراین، بر شما نیز واجب است که جان و روح خود را از هر کار خادمانه و دنیوی بیارامید.

گوارولوس، سائو پائولو، ۲۸/۰۵/۲۹۲۶

اُلی پرستس
مisioner