Çò qu'exprimís lo títol es exactament çò que Dieu demanda a l'òme. Mas a qué correspondriá aquò en practica? Aqueste comandament implica de renonciar a las afeccions umanas, o se referís solament a las possessions materialas? Considerem aquò.

Lo tèxte biblic ordena: «Aimatz doncas lo Sénher vòstre Dieu de tot vòstre còr, e de tota vòstra arma, e de tota vòstra fòrça» (Deuteronòmi 6:5; Mateu 22:37; Marc 12:30; Luc 10:27).

Quand doas tribús e mièja del pòble d'Israèl demandèron a Moïses de s'installar sus la riba èst del flume Jordà — perque aquela region èra adaptada per l'elevatge del bestial, que n'avián en abondància — Moïses impausèt una condicion.

Los guerrièrs foguèron los primièrs a traversar lo Jordà per ajudar las autras tribús a prene possessió de la Tèrra Promesa; solament alara poguèron tornar a lors pròprias tèrras.

Lo procès de conquista foguèt pas rapid; durèt d'annadas. Pendent aquel periòde, aqueles òmes renoncièron als confòrts de lors ostals e a la companhiá de lors familhas, se privant de la preséncia de lors femnas e enfants per combatre al costat de lors fraires.

Del meteis biais, quand Jèsus mandèt sos disciples, donèt d'instruccions especificas concernent lo desliurança de las possessions materialas e dels ligams familials : « Prenètz pas d'aur, ni d'argent, ni de cuòre dins vòstras sènheras ; pas de sac pel viatge, ni doas tunicas, ni de sandàlias, ni de baston ; car lo trabalhador merita son manjar. E dins quina vila o vilatge que dintraretz, cercatz qui i es digne, e demoratz ailà fins a la partença» (Matèu 10:9–11). Per complir aquela mission, fòrça aguèron de daissar temporàriament lors ostals e familhas.

Un tal engatjament total es pas plan considerat pels disciples modèrnes. Uèi, los que demandan un pòste de missionari exigisson generalament de garantidas financièras per se sosténer e sosténer lors dependents. Pasmens, Jèsus, essent Dieu, garantiguèt pas un ostal quitament per El meteis — car aviá pas ont pausar lo cap (Matèu 8:20) — ni per aqueles que l'acompanhavan dins son ministèri.

Aimar Dieu subre totas las causas implica de fisar sa familha a sa garda, en essent segur que Provesirà. Aquò demanda la fe, fondada sus la promesa que nos daissarà pas jamai ni nos abandonarà.

De mai, demanda una dedicacion exclusiva. Coma l'apòstol Pau o avertís a bon drech: « Cap de soldat en servici actiu s'embrolha pas dins las afars d'aquesta vida, per poder agradar a aquel que l'a engatjat » (2 Timòtèu 2:4).

Lo grand problèma de nòstre temps es la temptativa de conciliar sos pròpris interèsses amb los de Dieu, en metent sovent los plans de Dieu en segonda posicion. Lo desir de maridatge se justifica en argumentant que « val mai èsser dos que un » o que « es pas bon per l'òme d'èsser sol », en oblidant los exemples d'abnegacion e de celibat donats per Pau, Joan lo Baptist e Elias.

Doncas, aimar Dieu vertadièrament a d'implicacions ben mai prigondas e exigentas que non pas sèm capables d'imaginar — o que voldriam acceptar.

Oli Prestes
Missionari