Ajo që shpreh titulli është pikërisht ajo që Perëndia kërkon nga njeriu. Por si do të dukej kjo në praktikë? A nënkupton ky urdhërim braktisjen e ndjenjave njerëzore, apo i referohet vetëm pasurive materiale? Le ta shqyrtojmë këtë.

Teksti biblik urdhëron: 'Prandaj do ta duash Zotin, Perëndinë tënd, me gjithë zemrën tënde, me gjithë shpirtin tënd dhe me gjithë fuqinë tënde' (Deuteronomi 6:5; Mateu 22:37; Marku 12:30; Luka 10:27).

Kur dy e gjysmë fiset e popullit të Izraelit i kërkuan Moisiut t'u lejonte të vendoseshin në bregun lindor të lumit Jordan — pasi ai rajon ishte i përshtatshëm për blegtori, të cilën e kishin në bollëk — Moisiu vendosi një kusht.

Luftëtarët ishin të parët që kaluan Jordanin për t'i ndihmuar fiset e tjera të zotëronin Tokën e Premtuar; vetëm atëherë mund të ktheheshin në tokën e tyre.

Procesi i pushtimit nuk ishte i shpejtë; zgjati vite. Gjatë kësaj periudhe, këta burra hoqën dorë nga rehati i shtëpive të tyre dhe shoqëria e familjeve, duke u privuar nga shoqëria e grave dhe fëmijëve të tyre për të luftuar krah vëllezërve të tyre.
Në mënyrë të ngjashme, kur Jezusi dërgoi dishepujt e Tij, Ai dha udhëzime specifike në lidhje me shkëputjen nga pasuritë materiale dhe lidhjet familjare: 'Mos merrni as ar, as argjend, as bakër në brezat tuaj; as torbë për udhëtim, as dy tunika, as sandale, as shkop; sepse punëtori e meriton ushqimin e vet. Dhe në cilindo qytet apo fshat që të hyni, kërkoni të zotët atje dhe qëndroni atje derisa të largoheni' (Mateu 10:9–11). Për të përmbushur këtë mision, shumë prej tyre duhej të linin përkohësisht shtëpitë dhe familjet e tyre.

Një përkushtim kaq i plotë nuk vlerësohet mirë nga dishepujt modernë. Sot, ata që aplikojnë për një post misionar zakonisht kërkojnë garanci financiare për t'u mbajtur veten dhe të varurit prej tyre. Megjithatë, Jezusi, duke qenë Zot, nuk garantoi një shtëpi as për veten e Tij — sepse nuk kishte ku të mbështeste kokën (Mateu 8:20) — as për ata që e shoqëronin në shërbesën e Tij.

Të duash Zotin mbi të gjitha gjërat përfshin besimin e familjes tënde në kujdesin e Tij, i bindur se Ai do të sigurojë gjithçka. Kjo kërkon besim, të bazuar në premtimin se Ai kurrë nuk do të na braktisë.

Për më tepër, ai kërkon përkushtim ekskluziv. Siç paralajmëron me të drejtë apostulli Pal: 'Asnjë ushtar në detyrë aktive nuk përfshihet në punët e kësaj jete, që të pëlqejë atij që e ka regjistruar' (2 Timoteut 2:4).

Problemi i madh i kohës sonë është përpjekja për të pajtuar interesat e veta me ato të Zotit, shpesh duke vënë planet e Zotit në vend të dytë. Dëshira për martesë justifikohet duke argumentuar se 'është më mirë të jesh dy se një' ose se 'nuk është mirë që njeriu të jetë vetëm', ndërkohë që harrohen shembujt e vetëflijimit dhe beqarisë të vendosur nga Pali, Gjoni Pagëzor dhe Elia.

Prandaj, të duash me të vërtetë Perëndinë ka implikime shumë më të thella dhe më të kërkuara sesa mund të imagjinojmë — ose sesa do të donim të pranonim.

Oli Prestes
Misionari